ดอกไม้น้อย กับ ผีเสื้อ

          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าอันอุดมสมบูรณ์ มีดอกไม้ดอกหนึ่งเล็ก ๆ ดอกหนึ่ง

ผู้มีความฝันว่า สักวันหนึ่ง ดอกไม้เล็ก ๆ ดอกนี้จะเติบโตเป็นดอกไม้ที่แข็งแรง และสามารถดำรงชีวิต

อยู่ในป่าได้อย่างมีความสุข  เธอมีเพื่อนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนดอกไม้ด้วยกัน นกนานาชนิด

แมลงต่าง ๆ รวมไปถึงผีเสื้อ 

          วันหนึ่งดอกไม้ได้พบกับผีเสื้อตัวหนึ่ง เธอคิดในใจว่า ผีเสื้อตัวนี้ ช่างเป็นผีเสื้อที่ดูสง่างาม

และงดงามนักไม่ว่าผีเสื้อจะบินไปทางใด จะทำอะไร เธอก็จะคอยเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยความชื่นชม

          อยู่มาวันหนึ่ง ผีเสื้อตัวนี้ ได้บินเข้ามาใกล้ดอกไม้น้อย ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และ

หลังจากวันนั้นผีเสื้อก็บินมาคุยกับดอกไม้ทุกวัน ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนกัน และกลายเป็น

เพื่อนสนิทกันในที่สุด ดอกไม้รู้สึกดี และมีความสุขมาก

          แต่แล้วสิ่งที่ดอกไม้ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น มันคือ วันที่ผีเสื้อต้องจากไป

ดอกไม้เสียใจมาก เธอเฝ้าคิดถึงผีเสื้ออยุ่ทุกวันคืน สิ่งเดียวที่ดอกไม้ทำได้คือ

ฝากความรู้สึกไปกับสายลม เพราะเธอคิดว่า สายลมจะสามารถนำความรู้สึกของเธอไปถึงผีเสื้อได้

 และผีเสื้อเองคงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น

          วันเวลาผ่านไปนานหลายเดือน ดอกไม้น้อยจากที่เคยสดใสร่าเริง ก็ซึมเศร้า และล้มป่วยลง

 เพื่อนดอกไม้ด้วยกัน ต่างคอยเฝ้าปลอบใจ และให้กำลังใจกับเธอ

แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สีกดี หรือสดชื่นขึ้นเลย

          จนวันหนึ่ง ผีเสื้อตัวใหม่ก็ได้บินเข้ามาในชีวิตของดอกไม้น้อย ผีเสื้อตัวนี้สร้างความประทับใจ

ให้กับเธอเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่เธอได้คุยกับผีเสื้อ เธอรู้สีกได้ถึงความอบอุ่น

และสนุกสนานในเวลาเดียวกัน ผีเสื้อตัวนี้ เข้ามาลบความมืดหม่นในใจของดอกไม้น้อย

และทำให้เธอกลับมาสดชื่นอีกครั้ง

          ดอกไม้น้อยแอบหวังอยู่ลึก ๆ ว่า จะได้อยู่กับผีเสื้อไปตลอด ผีเสื้อตัวนี้จะไม่จากเธอไป

เหมือนกับผีเสื้อตัวที่ผ่านมา แต่แล้ว สิ่งที่เธอกลัว ก็เกิดขึ้นจริงจนได้ ผีเสื้อต้องออกเดินทาง

ตามหาความฝัน ผีเสื้อต้องเดินทางไกลมาก เธอรู้สึกเป็นห่วงผีเสื้อ เพราะครั้งหนึ่งผีเสื้อเคย

ได้รับบาดเจ็บที่ปีก ดอกไม้น้อยอยากเป็นผู้ที่เคอยเฝ้าดูแลผีเสื้อ  ดอกไม้น้อยให้สัญญากับผีเสื้อว่า

เธอจะยังคงอยู่ตรงนี้ในป่าแห่งนี้ พร้อมกับ ความรู้สึกที่เหมือนเดิม จะรอวันที่ผีเสื้อกลับมา

หาเธออีกครั้ง และเธอก็ได้แต่เฝ้าภาวนา ขอให้ ผีเสื้อปลอดภัยจากการเดินทาง

และกลับมาอยู่ด้วยกันอีก กลับมาทำให้โลกของเธอสดใสอีกครั้ง

          นับตั้งแต่วันที่ผีเสื้อจากไป ดอกไม้น้อยก็อยู่อย่างมีความหวังว่า สักวันจะได้กลับมาพบกันอีก

เธอยังคงทำเหมือนเดิมคือ ฝากความรู้สึก ความคิดถึงผ่านไปกับสายลม แสงจันทร์

และแสงแดด ให้พวกเขาเหล่านั้น บอกกับผีเสื้อให้ที ว่าเธอคิดถึง

บอกถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อผีเสื้อ เธอหวังว่าผีเสื้อคงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เธอนั้น

          จนถึงวันนี้ ดอกไม้น้อยก็ยังคงรอผีเสื้ออยู่ที่เดิม ด้วยความรู้สึกที่เหมือนเดิม ด้วยความรู้สึกที่ดี

ที่เธอมีให้กับผีเสื้อตั้งแต่วันแรกที่ทั้งสองได้พบเจอกัน และพูดคุยกัน

ดอกไม้น้อยไม่อาจจะรู้ได้ว่า ระหว่างการเดินทางของผีเสื้อ 

ผีเสื้อจะไปเจอดอกไม้ดอกใหม่ที่งดงาม และสดใสกว่าตนหรือไม่

และผีเสื้อจะกลับมาหากันอีกหรือไม่ และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เธอก็คงจะเสียใจไม่น้อย

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่อาจที่จะเปลี่ยนความรู้สึกที่เธอมีต่อผีเสื้อได้ และ

เธอก็ยังคงรอวันที่ผีเสื้อกลับมาหากันอีกครั้ง เพราะตอนนี้ เธอรู้สึกว่า

"ดอกไม้น้อยดอกนี้หลงรักผีเสื้อเข้าแล้ว" ทั้ง ๆที่รุ้ว่า เรื่องระหว่างดอกไม้น้อย และผีเสื้อ 

มันเป็นไปไม่ได้ เพราะดอกไม้ก็ต้องอยู่กับดอกไม้  และผีเสื้อ  ก็ต้องอยู่คู่กับผีเสื้อ

รักข้ามสายพันธ์ มันจะเป็นไปได้ยังไง

แต่ถึงอย่างไรก็ตามดอกไม้น้อย ก็ยังคงยินดีที่จะต้อนรับการกลับมาอีกครั้งของผีเสื้อ

ถึงแม้ว่าในอนาคตดอกไม้น้อยจะต้องเสียใจก็ตาม 

          และในตอนนี้มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงติดค้างอยู่ภายในใจของเธอ นับตั้งแต่วันที่ผีเสื้อจากไป

มันคือ สิ่งที่เธอต้องการที่จะบอกกับผีเสื้อ บอกถึงความรู้สึกที่มีต่อผีเสื้อ และ

เธอยังคงหวังว่าผีเสื้อจะบินผ่านเข้ามาเห็น และรับรุ้ถึงความรู้สึกของเธอ

 ได้ยินเสียงที่ดังอยู่ในใจของเธอ

เสียงที่ดอกไม้น้อยอยากจะบอกให้ผีเสื้อได้ยิน

"ผีเสื้อจ๋า กลับมาฟังดอกไม้น้อยก่อนได้มั๊ย กลับมาฟังคำว่ารักก่อน เรายังไม่ได้บอกรักกันเลย

ยังไม่ได้ยินคำว่า "รัก" ของกันและกันเลย"

                                                                                          by  hana

                                                                 คลินิค

             อย่าคิดนะ ว่าหมอทุกคนจะเก่ง แล้วหมอจะรู้ทุกเรื่องที่เราเป็น บางครั้ง แค่เราไม่สบายนิดเดียว หมอก้อาจไม่รู้ก็ได้ อย่างที่กำลังจะเล่าให้ฟังตอนนี้ คือ

             เมื่อ 2-3 วันก่อน ตอนเช้า ไม่สบาย รู้สึกว่า เจ็บที่เพดานปาก คล้าย ๆ กับว่าจะเป็นร้อนใน กินไรก็เจ็บ แค่กินน้ำก็แสบแล้ว แต่ก้คิดว่าคงไม่เป็นไรมากมั้ง เด่วก็คงหาย เลยไม่ได้ไปหาหมอ ก็ลองปล่อยไว้ เป้นวันที่สอง มันก็ยังไม่ดีขึ้น คราวนี้หนักกว่าเดิม กินไรไม่ได้เลย ก็เลยคิดว่า เด่วเย็นนี้เลิกงานไปหาหมอดีกว่า แต่ก็ไม่ได้ไปอีก เพราะเลิกดึกมาก บวกกับง่วงนอนอย่างแรง เลยไม่ได้ไป จนเข้าวันที่สาม เริ่มรู้สึกว่า ทนไม่ไหวละ ปล่อยไว้อีกวัน คงแย่แน่ กินไรก็ไม่อร่อย จากที่กินได้เยอะๆ ก้กลายเป็นว่า จานเล็ก ๆก้กินไม่หมด ไม่ใช่เพราะอะไรนะ แต่เพราะมันเจ็บจนไม่อยากกิน  เย็นนี้ก็เลยตัดสินใจว่า เอาวะ ดึกแค่ไหนก็ต้องไปหาหมอละ กินโจ๊ก กะนม แบบนี้ไม่ไหวแน่

             พอมาถึงที่ตลาด ก็รีบตรงเข้าไปคลินิคที่เคยไป เพราะคนน้อยดี ไม่ต้องรอนาน มองเข้าไปในร้านรู้สึกดีใจแหะ ไม่มีคนเลย ไม่ต้องรอคิว ดีๆ ตอนนั้นก็ประมาณ 3 ทุ่มได้ละ พอเดินเข้าไปถึง พยาบาลก็มองหน้า บุรุษพยาบาลก็มองหน้า แล้วก็ทำท่าเกี่ยงกันพูด จนมีพยาบาลคนนึงบอกว่า ..." เอ่อ.... คือตอนนี้คุณหมอพักนะคะ ต้องมาใหม่ตอน 4 ทุ่มค่ะ " เราก็เลย ได้แต่ยิ้ม แล้วก็เดินออก แล้วก็คิดในใจ " วันนี้จะได้หาหมอมั๊ยวะเนี่ย"

             ก็เลยโทรหาพี่จอดรถรออยู่บอกว่า จะไปอีกคลินิคนึงใกล้ๆ นะ รออยู่ที่เดิมละกัน พอมาถึง ก้เห็นคนเยอะแยะ รอคิวประมาณ ครึ่งชั่วโมงได้ ตอนรอก็นั่งคิดในใจว่า "อืม.. ได้หาหมอละ จะได้หายสักทีเรา" พอถึงคิว บุรุษพยาบาลก็เดินมาเรียก

หมอ .... "ว่าไง คับ เป็นอะไรมาคับ"

ซะ   .... "คือ เจ็บที่ตรงเพดานปากน่ะค่ะ ทานอะไรไม่ค่อยได้ ถ้าไปโดนมันจะแสบ แค่ทานน้ำก็แสบแล้วค่ะ"

หมอ .... " ไหน อ้าปากให้หมอดูหน่อสิ"

ซะ   .... ก็อ้าปากให้ดู

หมอ .... " ไหนคับ ตรงไหนคับ อ้อ ตรงนี้ใช่ไหม แดงเลยนะเนี่ย"

ซะ   .... "ค่ะ"

หมอ .... " อืม คุณไปทำอะไรมาเนี่ย ทำไมเหงือกเป็นแผลขนาดนี้ล่ะ" "นอนกัดฟันหรอ"

ซะ   .... (คิดในใจ ใครมันจะบ้านอนกัดเหงือกได้วะ แล้วถ้ากัดได้ ฟันล่างมันก้ยาวผิดมนุษย์แล้วหมอ)

หมอ .... " พูดแล้วก็มองหน้า "อืม.. หมอบอกตามตรงเลยนะ เคสแบบนี้หมอไม่เคยเจอเลย จะเอายาอะไรดีล่ะ" แล้วก็หันมาถามเรา

ซะ  ..... (คิดในใจ ) แล้วกูจะรู้มั๊ยล่ะ ไม่ใช่หมอนะ แล้วถ้ารู้จะมาหามั๊ยเนี่ย  แต่ก็ได้แต่ยิ้มออกไป

หมอ .... "งั้นเอายาแก้ปวดไปละกันนะ อืม แล้วจะเอายาปฏิชีวนะมั๊ยล่ะ" หันมามองหน้าเราอีก

ซะ  ..... (คิดต่อ) อ้าว กำ ตกลงนี่จัดยาให้ตัวเองใช่มั๊ยเนี่ย แล้วจะมาหาหมอทำแมวไรวะ  แล้วก็ตอบหมอไปว่า " งั้นเอายาแก้อักเสบละกันค่ะ"

หมอ .... "อืมๆ  เอายาแก้อักเสบไปนะ" " หมอจัดยาให้แค่ 3 วันนะ" แล้วหมอก็ย้ำอีกว่า "เคสแบบนี้หมอไม่เคยเจอจริงๆ นะ. .... ถ้า.... 3 วัน ยาที่ให้ไปกินแล้วไม่ดีขึ้น ....."

ซะ ..... (คิด) สงสัยจะบอกว่าให้กลับมาให้หมอดูใหม่แน่เลย

แต่หมอก็ตอบด้วยความรับผิดชอบมากว่า

หมอ .... "ถ้ายังไม่หาย หมอว่า ไปหาหมอฟันนะ เพราะเคสแบบนี้หมอไม่เคยเจอ แล้วหมอก็ยิ้ม ๆ "

ซะ   .... "ค่ะ" แต่ในใจก็คิดว่า กำ รักษาไม่ได้ทำไมไม่บอกวะ แล้วจัดยาก็เหมือนเป็นคนจัดเองซะงั้น แถมยังแสดงความรับผิดชอบอีกแน่ะ ว่า ถ้าไม่หายก็ไปหาหมอฟัน อืม.... หมอที่มีนบุ่รี มันจะมีดีๆ บ้างมั๊ยเนี่ย เฮ้อ ... 

แล้ววันนั้น ก็เสียค่ายาแก้ปวด กะยาแก้อักเสบ อ่อ แล้วก็ยาป้ายปาก ที่ร้านขายยาข้างนอกขายแค่ 10 บาท แต่ยา 3 อย่างนี้รวมกันในคลินิกนี้ เกือบ สี่ร้อย .......สบายตัวไป

ปล. จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายเลย T_T เศร้าจิง

ปล2.คิดถึงแกว่ะ แล้วพูดภาษาแขกได้ยังอ่ะเพือน 55

ปล3.หมอยังหนุ่มอยู่ ยังไม่แก่ แต่ไม่หล่อ แถมรักษาห่วย เฮ้อ.... (ถ้าหล่อรักษาห่วยได้มะเปงราย 55)

                                                     พลังชีวิต                                                                       

   เคยคิดกันเล่น ๆ บ้างรึเปล่า ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้นานเท่าไหร่ จะอยู่กันจนถึงตอนแก่มั๊ย 

เมื่อก่อน มีคน ๆ นึงเคยบอกกับฉันว่า เค้าคงอยุ่ไม่ถึงแก่หรอก แค่ อายุ 50 ยังไม่รู้เลยว่าจะถึงรึเปล่า

เพราะว่าเค้าเป็นคนขี้โรค อะไรนิดหน่อยก็ไม่สบายแล้ว แถมยังเป็นภูมิแพ้อีกต่างหาก

อีกคนหนึ่งก็บอกกับฉันว่า เวลาที่เค้ามีแฟน เค้าจะบอกกับแฟนว่า 

อนาคตจะอยู่กับคนพิการนั่งรถเข็นได้ไหม เพราะเค้าได้รับอุบัติเหตุจากการเล่นกีฬา 

แก่ตัวลงก็คงจะไม่พ้นรถเข็น  

ส่วนตัวฉันเอง ตอนนั้นคิดว่าตัวเองแข็งแรงดี น่าจะอยู่ได้อีกนาน คงได้เป็นคุณย่า หรือไม่คุณยาย

แล้วก็มีเด็ก ๆตัวเล็กๆ วิ่งเล่นอยู่รอบ (เหมือนในละครทีวีน่ะ ^^)

แต่ตอนนี้ไม่คิดยังงั้นแล้วหล่ะ เพราะตั้งแต่รู้ว่าตัวเองไม่ได้แข็งแรงอย่างที่คิด

รู้สึกเหมือนกับพลังชีวิตหายไปสัก 30% อย่าว่าแต่อายุ 50 เลย แค่ 40 จะถึงรึเปล่าก็ยังไม่รู้

ยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ นึกแล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้ทำรึเปล่า 

แต่ที่รู้ๆ มีอยู่อย่างหนึ่งที่ยังไม่ได้ทำ คือ ยังไม่ได้บอกคำว่า "รัก" กับแม่เลย 

กะเพื่อนของเรา "ปุ๊ก อุ๊ ลูกตาล" แล้วก็กะคนพิเศษคนนั้น ขอบอกไว้ตอนนี้เลยก็แล้วกัน ว่า

I love u na  

                                                                                                                                                                                                                      ครั้งนึง เคยเชื่อว่า

"การรอคอยเป็นสิ่งที่ขมขื่น แต่ผลของมันหวานชื่นเสมอ"

ฉันจึงเฝ้ารอกับสิ่ง ๆ นั้น และหวังว่าสักวัน จะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับฉัน

3 ปี ที่ฉันได้แต่เฝ้าคอยดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับเค้า เฝ้าดูความเป็นไปในแต่ละวัน

3 ปี ที่ฉันได้แต่เฝ้ารอ ด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ และรอคอยปาฏิหาริย์

รอว่าสักวันเราจะได้พบกันอีกสักครั้ง

ในที่สุด ปาฏิหาริย์ก็ปรากฏตัวขึ้นให้ฉันเห็นจริง ๆ

1 เดือน ที่ฉันรู้สึกมีความสุขที่สุด มองอะไรก็สดชื่น รอบตัวกลายเป็นสีชมพู

6 เดือนต่อมา ที่ฉันรู้สึกไม่แน่ใจกับความสุขที่ฉันมีอยู่

ฉันรู้สึกว่า ฉันกำลังจะสูญเสียความสุขนั้นไป

สุดท้าย สิ่งที่ฉันเฝ้ารอมา ก็จบลงที่

7 เดือน แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ฉันคงจะจดจำไปตลอด

และคิดว่ายังไงก็คงไม่มีวันลืม

อย่างน้อยฉันก็รู้สึกดี ที่ตลอดเวลาที่เรารู้จักกัน เค้าไม่เคยโกหกฉัน

และที่สำคัญ เค้าไม่โกหกกับความรู้สึกของตัวเค้าเอง

มันคงจะรู้สึกแย่ ถ้าเราต้องอยู่กับการโกหก

และคงไม่มีใครหรอก ที่จะรู้สึกดี กับการถูกคนที่เรารักหลอก

แต่คนเราก็แปลก มักจะชอบฟังคำโกหกที่รู้สึกดี มากกว่าความจริงที่รับไม่ได้

Beauty Messages

คุณอาจเป็นแค่..คน คนหนึ่งในโลกใบนี้

แต่คุณอาจเป็นโลกทั้งใบของใครคนหนึ่งก็ได้ 

คุณรักเค้า..คุณต้องการให้เค้ามีความสุข

แม้ว่าความสุขนั้นจะหมายความถึง

การที่คุณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน

ใช้เวลาเพียงชั่ววินาที ในการบอกว่า

...ฉันรักเธอ...

แต่ใช้เวลาตลอดชีวิตในกรแสดงให้เห็นว่า...

รักมากเพียงไร

ความรักก็เหมือนกับปิศาจ ที่มักมีแต่คนพูดถึง

แต่มีคนน้อยมาก..  ที่ได้เห็นว่าเป็นอย่างไร

มีเรื่องเล่าของผุ้หญิงคนหนึ่ง

เธอรักเพื่อนของเธอ

แต่ได้แค่เพียงเก็บความรู้สึกเอาไว้

จนกระทั่งวันที่เขาแต่งงาน

เธอก็ตัดสินใจบอกความจริงกับเขา

แต่เขากลับคิดว่า

มันเป็นเพียงเรื่องตลกในวันแต่งงานของเขา

เวลารักใคร อย่าเสียใจในสิ่งที่คุณทำ

แต่จงเสียใจ..ในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ

ความเศร้าที่สำคัญ คือ

...การที่มีชีวิตโดยปาศจากความรัก

แต่มันก็คงเศร้าพอ ๆกัน ..

กับการที่คุณต้องจากเขาไป โดยที่คุณไม่ได้บอกว่า

... คุณรักเขา ...

บนเส้นทางของความรัก

ขอภาวนาให้คู่รักทุกคู่ .... สมหวัง

- - -